شنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۳ ه‍.ش.

#1411

پیام تبریک یک حقوق‌دان به یک ریاضی‌دان!


پس از پیام تبریک شیرین عبادی به مریم میرزاخانی، حسن روحانی هم فوری پیامی نوشت که اینجا می‌آید:

بسم الله الرحمن الرحیم

هر دفعه که ما خواستیم با نخبگان ایرانی گفتگو کنیم یک عده دلواپس شدند، گفتند ما می‌لرزیم. خب به جهنم که می‌لرزید، بروید یک جای گرم‌تر که نلرزید (متاسفانه بر خلاف روال دولت‌های قبلی کسی دست نزد). بنده معتقدم ریاضیات باید بچرخه، ولی زندگی مردم هم باید بچرخه. شما که بلدی بگو ببینم: دوچرخه ... خب پس شما معلومه که سیبیل بابات می‌چرخه (خنده حضار). هی می‌گویند خارجی‌ها الکتریسیته خطرناکی دارند، ببینید دانشمندان ما با همین الکتریسیته‌ی خطرناک چه افتخاراتی کسب می‌کنند. یک آقایی می‌گوید هر وقت ما با نخبگان‌مان مذاکره کردیم شکست نصیب‌مان شد. عجب! شما دیشب تو دبه خیارشور خوابیدی که اینقدر بامزه شدی؟

من الآن مجبور شدم برخی گفتگوهایم با نخبگان ایرانی در خارج کشور را در کتاب هسته‌ای‌ام بیاورم. نه اینکه خیال کنید من همینطوری هسته‌ای هسته‌ای نویسنده هم شده‌ام ها، نخیر، این‌ کار را برای ترسوهای بزدل خاک بر سر گه انجام دادم. ما اصلاً دنبال برد باخت نیستیم، فرق ما با بقیه این است که ما به کمتر از برد برد رضایت نمی‌دهیم. حتی به گوگل نامه نوشتیم گفتیم اسم این انگری برد را بگذارید هپی بـُرد. حالا دوباره یک عده راه می‌افتند جوان مردم را دستگیر می‌کنند می‌گویند هپی گوش داده. خداوند این‌ها را بزدل آفریده.

بنده شخصاً از خانم میرزاخانی برای سفر به ایران دعوت می‌کنم تا در کنار سایر نخبگان جوان ایرانی که از اتوبوس راهیان نور زنده مانده‌اند، از فضای باز سازمان زندان‌ها استفاده بکنند. ایشان چرا متوجه نیستند که از پریشب تا حالا، مشکل نصف هم‌وطنان ما در فیس بوک، پاسپورت ایرانی بچه‌ی ایشان است. در این زمینه، دولت تدبیر و امید تلاش می‌کند تا با صدور یک جلد پاسپورت برای بچه‌ و حتی شوهر ایشان، ملت ایران را به روال عادی زندگی خود برگرداند. افتخار ما همین جوانان قهرمانی هستند که اتفاقاً همین امروز یکی‌شان که قهرمان شمشیر بازی هم هست، بعد از سه ماه که گروگان گرفته شده بود، آزاد شد.

بنده همیشه مشروح دیدارهایم با نخبگان ایرانی را با جزئیات در اختیار مقام معظم رهبری قرار می‌دهم. ایشان همانطور که در مشهد هم گفته بود، مخالفتی ندارد، ولی خوشبین هم نیستند!

جمعه ۱۷ مرداد ۱۳۹۳ ه‍.ش.

#1410

سه سال حبس؟ چه بی‌رحمانه!


ریاست محترم قوه مستقل قضائیه

احتراماً متاسفانه از حکم سه سال زندان صادره برای اکبر تقی زاده، متهم پرونده قتل ستار بهشتی باخبر شدم. خدا گواه است وقتی دیدم برای اتهام به آن کوچکی، حکم به این سنگینی بریده شده، اگر نبود شدت اعتقادم به استقلال قوه قضائیه، بعید نبود که تحت تاثیر تبلیغات منحط غرب، برای یک لحظه با خودم خیال بکنم که قاضی پرونده، حکم را خدای ناکرده تحت فشار کسی از جائی صادر کرده است. آخر متهم عزیز ردیف اول پرونده جنایت که نکرده، قتل کرده. وقتی می‌شود در قوه مستقل قضائیه، مشکلات را با دویست هزار تومان جریمه‌ی نقدی حل کرد، چرا به پرونده دستمال ببندیم؟ زبانم لال زبانم لال، یارو ریش تراش که ندزدیده.

با خودم فکر کردم همین فجایع و احکام به این سنگینی در قوه مستقل قضائیه‌ی ما اتفاق می‌افتد که غربی‌ها و خصوصاً آن احمد شهید مزدور که امیدوارم خبر شهادتش در کمیسیون حقوق بشر را بیاورند، سوء استفاده می‌کنند و در کمال ناجوانمردی گزارش‌هایی از نقض حقوق بشر منتشر می‌کنند که کسی نداند خیال می‌کند خدای نکرده در ایران چه خبر است. ما از همان ابتدای پرونده، امیدوار بودیم که اولاً در این شرایط بحرانی و با وجود پرونده‌های سنگین آب بازی و حرکت بدون جوراب در سطح معابر و تولید کلیپ‌های مستهجن برای حمایت از تیم ملی و نعوذ بالله اقدام به فعل نانای در محافل شبانه و در وضعیتی که متاسفانه علیرغم تاکیدات مقام معظم رهبری، نصف جمعیت ایران دارند نصف دیگر را طلاق می‌دهند، شعبات دادگستری وقت وزین خود را بی‌خودی سر چنین پرونده‌های بی اهمیتی هدر ندهد، ثانیاً در مورد چنین پرونده‌هایی که مشکل را حتی می‌شود فی المجلس با گاز گرفتن متهم حل کرد، با صدور چنین احکام سنگینی به حیثیت نظام ضربه وارد نشود.

اینجانب، به سهم خود مراتب اعتراض سایرین را نسبت به این حکم ناعادلانه اعلام نموده، امید قلبی دارم تا در بررسی مجدد پرونده که انشالله ده بیست سال دیگر طول خواهد کشید، قوه مستقل قضائیه با تبرئه‌ی متهم عزیز این پرونده و سایر عزیزانی که ممکن است انشالله در این امر خیر و قتل سایر متوفیان پرونده‌های دیگر سهیم باشند، و چه بسا با صدور حکم جمعی صد و سی سال زندان برای بازماندگان ستار بهشتی، گام بلندی در جهت استقلال قوه مستقل قضائیه برداشته، اصلاً روی داعش را در منطقه کم بنماید.

در پایان همچنین از ریاست مستقل جمهور نیز استدعا دارم تا با بی‌توجهی کامل به این موضوع، در گزارش عملکرد صد روزه‌ی بعدی خود، گزارش مفصلی از تبدیل ممنوع القلم‌ها به سریع القلم، و تشویق سریع القلم‌ها به شهید القلم، و بازگرداندن موفق تبعید القلم‌ها به قفس القم، ارائه نموده، تا گام موثر دیگری در خر کردن ملت فهیم ایران برداشته بشود.

پنجشنبه ۱۶ مرداد ۱۳۹۳ ه‍.ش.

#1409

به احترام پدر، خبر... دار...



امروز می‌شود دو سال که بهم خبر دادند که پدرت رفته. من هنوز بعد از دو سال به این جرأت نرسیده‌ام که جزییاتش را از کسی بپرسم. اصلاً مگر دانستن جزییاتش لازم است؟ آوار سرت خراب می‌شود که پدرت رفته. چه چیز دیگری را می‌خواهی بدانی؟ نشسته بودم سر جایم که آقای اسدی زنگ زدند که آب دستت است بگذار زمین، بیا که کارت داریم. صحبت از یک پروژه‌ی کاری می‌کند: امروز هر جوری که هست خودت را برسان. بد قولم و آقای اسدی چند بار دیگر تلفن می‌زند تا مطمئن بشود که می‌آیم. توی راه خانم امیری تلفن می‌زند: کجایی بچه؟ -توی قطار. مطمئن می‌شود که دارم می‌آیم و چندتا شوخی می‌کند و قطع می‌کند. صدای خانم امیری چرا اینطوری بود؟ لابد دوباره بچه‌ها اذیتش کرده‌اند.

فکر می‌کنم همان‌قدری که ما خودمان را آماده می‌کنیم برای شنیدن خبرهای "رفتن"، اطرافیان و نزدیکان و "بزرگترها"یمان هم خودشان را برای اعلام این خبرها به ما آماده می‌کنند. و هر چقدر که ما شکست می‌خوریم برای آماده‌ شدن شنیدن خبر رفتن، آنها هم ناموفق هستند در رساندن این خبرها. چقدر برای هر دوی ما کار سختی هست. انگار نه ما می‌خواهیم هیچ‌وقت آمادگی شنیدن این "واقعیت" را داشته باشیم نه آن‌ها می‌خواهند اینقدر دل‌شان را نادیده بگیرند که بتوانند به همین راحتی‌ها چنین خبرهایی را به ما بدهند.

وارد خانه می‌شوم. آرش بهمنی و همسرش هم آنجا نشسته‌اند. شوخی می‌کنیم و می‌رویم آشپزخانه که سیگار بکشیم. همان‌جایی که کیهان بهش می‌گفت "تحریریه روزآنلاین". خانم امیری تلفن به دست می‌آیند. گوشی را به من می‌دهند. یادم نمی‌آید، یکی از بستگان بود. تلفن "تحریریه روزآنلاین" را از کجا آورده‌اند؟ همه چیز قبلاً هماهنگ شده بود. خانم امیری نتوانسته بود خبر را مستقیم بمن بدهد. هیچکدام از آن تحریریه کوچک هم نتوانسته بودند. بعدها خود من هم برای یکی دیگر از دوستان در موقعیت مشابه قرار گرفتم و نتوانستم. چقدر خوب است این نتوانستن. چقدر بد است این خبرها...

نشستم کف زمین. تا با مادرم حرف نزدم "نخواستم" که باور کنم. آرش از پشت سر شانه‌های من‌را گرفته بود. می‌دانست پای تلفن دارم چه چیزهایی می‌شنوم. تمام صورتم به یک لحظه چروک شد ولی هر جوری که بود می‌خواستم اصلاً گریه نکنم. نه اینکه ناراحت باشم برای آنجا گریه کردن. اووووه، تا دلت بخواهد ما آنجا اشک‌ها ریخته‌ایم. دلم نمی‌خواست برای پدرم گریه کنم. مطمئن بودم که پدرمهم دلش همینطوری می‌خواست. چشم‌های پر اشک خانم امیری را که دیدم دیگر نشد. گفت تا دلت می‌خواهد گریه کن. آقای اسدی انگار حتی اصلاً نمی‌خواست و دلش را نداشت که این لحظه‌ها را ببیند یا بشنود. قبل‌ترش دیده بودم که به شنیدن خبر "رفتن" یک دوست، چه حالی شده بود.

از فردایش رفقایم آمدند. فکر نکنم پیش هیچکدامشان گریه کرده باشم. کسانی بهم تلفن کردند که هرگز تصورش را هم نمی‌کردم که حتی راضی باشند که اسم من‌را بیاورند. شب قدر بود و در پاریس مراسم گرفته بودند. چقدر پدرم خیلی از حاضرین را می‌شناخت و دورادور دوست‌شان داشت. چقدر دوستی‌های ما فرق کرد بعد از آن ماجرا. یک وقتی هم حس کردم که شاید هم از طرف آن‌ها هیچ فرقی نکرده بود و من تا پیش از آن خودم را آنقدر جدا ازشان می‌دانستم.

نمی‌دانم تا که اینجا هستم چندتای دیگر از این خبرها باید بشنوم. نمی‌دانم خودم باید حامل چندتا از این خبرها باشم. فقط می‌دانم که خیلی سخت است. همین که دوری و دستت کوتاه است، ماجرا را یک‌جور دیگری سخت می‌کند. به این مدت چند دفعه دیده‌ام که کسی از دوستان پدر یا مادرشان را از دست می‌دهند. باور کردنی نیست، تمام رفقای دیگر، همه هم‌درد می‌شوند. برای یک لحظه همه یک درد دارند. شاید بسکه هر روز ته ذهن همه‌مان از رسیدن چنین روزی فرار می‌کنیم و وقتی لاجرم برای رفیقمان اتفاق می‌افتد، از واقعیت نه چندان دور خودمان وحشت‌زده می‌شویم.

وقتی که دوریم، همه می‌گوییم اگر که بودیم... بعد می‌بینیم اگر بودیم هم کاری ازمان برنمی‌آمد، ولی با خودمان ادامه می‌دهیم: اگر که بودیم، لااقل دل‌مان نمی‌سوخت که دیدار آخر را برای همیشه از دست داده‌ایم...

چهارشنبه ۱۸ تیر ۱۳۹۳ ه‍.ش.

#1408

نحوه شادی بعد از گل در کشورهای مختلف!

بلژیک: یک توپ سرگردان بعد از دویست دفعه برخورد به مهاجمین بلژیک و مدافعین حریف، همینطوری قل می‌خورد و گل می‌شود. بلژیکی‌ها به تمام آشنایان‌شان در خارج کشور زنگ می‌زنند و برای‌شان ثابت می‌کنند که افلاطون هم از همین تیم فوتبال بلژیک برآمده. ده دقیقه‌ی بعد یلژیکی‌ها به این نتیجه می‌رسند که اگر نصف کشورشان فرانسوی نبود بلژیک تا حالا ده دفعه قهرمان جام جهانی شده بود. به‌دنبال این اتفاق دولت بلژیک برای چهار سال استعفا می‌دهد و پول برق چراغ‌های اتوبان‌هایش را به‌عنوان خسارت جنگ جهانی از آلمان می‌گیرد و تیم بلژیک هم در بازی بعدی حذف می‌شود.

فرانسه: توپ به لگن خاصره یک نفر از ته دفاع فرانسه که اصلاً معلوم نیست آن جلو چکار می‌کند می‌خورد و گل می‌شود. بلافاصله سندیکای شیشه‌برهای فرانسه اطلاعیه صادر می‌کند و از اینکه با این گل، کارگران‌شان تا یک‌ماه برای تعویض شیشه‌ی خانه‌ها و ماشین‌های فرانسوی کار دارند اعلام خوشحالی می‌کند. شرکت‌های بیمه با بیان اینکه این گل آمار سرقت در فرانسه را هشت برابر و آمار آتش گرفتن خودرو را دوازده برابر کرده ابراز تاسف می‌کنند. بر اثر این گل آراء ماری لوپن که خواستار خروج خارجی‌ها از فرانسه است هفت درصد افزایش پیدا می‌کند و تمام الجزایری‌ها به او رأی می‌دهند.

برزیل: یک بازیکن از دم شش قدم دفاعی خودشان تا پشت تور دروازه حریف، هر کسی که سر راه است را دریبل می‌کند و گل می‌زند. تمام ملت برزیل زانو می‌زنند و از اینکه حضرت مسیح چنین گل قشنگی برای‌شان زده از خداوند تشکر می‌کنند. آن‌ها آن‌قدر برای خودشان خاج می‌کشند که مسیر خاج زخم می‌شود. خاطرات کسی که گل زده از دورانی که خربزه می‌فروخته و پدرش با کتک، گاری خربزه را به او می‌بسته همه جا منتشر می‌شود و برزیلی‌ها از اینکه حضرت مسیح گاری خربزه را از پشت آن کودک جدا کرده دوباره آنقدر خاج می‌کشند که زخم بشوند.

آلمان: آلمان به برزیل در خانه خودش هفت تا گل می‌زند و تمام دنیا به هوا می‌پرد. در خود آلمان سه نفر سرشان را تکان می‌دهند و دو نفر هم از آن دست خیابان بای بای می‌کنند و یک نفر هم در حالی که لبخند می‌زند بقیه‌ی آبجویش را می‌خورد. پیرمردها و پیرزن‌های همکار پلیس از کسی که لبخند زده عکس می‌گیرند و با اعلام اینکه کله‌ی او سیاه است عکس‌ها را برای پلیس می‌فرستند. پلیس تا صبح در خیابان‌های شهرهای مختلف آلمان آژیر می‌زند و نمی‌گذارد آلمانی‌ها که به برزیل هفت تا زده‌اند بخوابند.

ایتالیا: یک نفر از چهل متری شوت می‌زند و توپ گل می‌شود. او بعد از گل پیراهنش را درمی‌آورد. تمام ایتالیا پیراهن‌شان را درمی‌آورند. او بعد شلوارش را هم درمی‌آورد. تمام ایتالیا در حالی که به تلویزیون زل زده‌اند شلوارشان را درمی‌آورند. خوشبختانه آن بازیکن دیگر چیزی درنمی‌آورد و ایتالیایی‌ها نصف شب پاپ را با شورت از رختخواب بیرون می‌کشند و مجبورش می‌کنند که به‌خاطر این گل خوشحال بشود.

ایران: تمام مردم قبل از بازی از طریق فیس بوک با هم قرار می‌گذارند که بعد از گل به خیابان‌ها بریزند. تیم ایران می‌رود شش تا می‌خورد و تمام مردم تا صبح در خیابان‌ها بزن و برقص می‌کنند!

یکشنبه ۸ تیر ۱۳۹۳ ه‍.ش.

#1407

سندی که نشان می‌دهد باخت شیلی به برزیل سیاسی بود!


الآن چندتا ایمیل به‌دست ما رسید که فدراسیون فوتبال برزیل بین دو نیمه برای نیمکت ذخیره‌ها فرستاده بود اما بین راه تمامش لو رفت و به دست ما رسید:
................
از: خوزه لوئیز گوستاوو ماریو سانچیز اولیویر آراگونز ماریا دی گونزالس اگوستینو آلوارز سانتوز ملقب به چته؟
به: لوئیز فیلیپه کارلوس داسیلوا لولا داوید دانته رامیرس فرناندینیو خورخه خوآن آندرس خسوس تیاگو سزار ملقب به خودت چته؟

بسمه تعالی
از آنجا که ممکن است مردم از خوشحالی به خیابان‌ها بریزند لازم است تا به شیلی ببازید
گاد شما را بلس بکند انشالله

جواب
مرقومه‌ی شما ابتدا لو رفت و سپس به دست ما رسید
اگر باختیم و مردم از ناراختی به خیابان‌ها ریختند چطور؟
گاد خودتان را بلس بکند

بسمه تعالی
به اینش فکر نکرده بودیم
پس لااقل یک کمی طولش بدهید تا ضد شورش برسد

جواب
باشه، سعی می‌کنیم هر طوری شده بکشیم به وقت اضافه
ولی الآن یارو یکی به تیر زد

بسمه تعالی
گل شد؟

جواب
نه، میگم زد به تیر

بسمه تعالی
پنالتی‌های اول را خراب کنید. سزار هم انگار توجیه نیست
تمام پنالتی‌های شیلی را زرت و زرت می‌گیرد
ضد شورش هنوز نرسیده

جواب
خوشبختانه بازیکنان شیلی هم دارند با ما همکاری می‌کنند
این آخریشه
بدم دنی آلوز بزنه؟

بسمه تعالی
دنی آلوز پاش درد می‌کنه ممکنه خراب کنه
بده بزنه

جواب
گل کرد! الآن چه خاکی سرمان بریزیم؟

بسمه تعالی
به بازیکن شیلی بگید گل نزنه
ضد شورش تقریباً داره میرسه

جواب
زد به تیر خاک بر سر
ما بردیم
الآن دستور چیه؟

بسمه تعالی
هی مصاحبه کنید تا مردم سرگرم بشوند نریزند توی خیابان
این پیروزی را به یکی تقدیم کنید!

پنجشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۳ ه‍.ش.

#1404

در نمایشگاه کتاب چه نگذشت؟!


اصلاً از اولش هم تقصیر خودمان بود، هرچی دولت گفت سریع القلم‌هائی که قبلاً اشتباهی خیال می‌کردند ممنوع القلم هستند، برگردند ایران آثارشان را منتشر بکنند، ما گوش نکردیم. البته یکی دو نفر هم گوش کردند برگشتند که حتماً شما اعلام نگرانی نهادهای بین المللی درباره وضعیت نامعلوم آنها را در سایت‌ها خوانده‌اید، ولی این دلیل نمی‌شود که مثلاً ما یک رفیق نویسنده‌ای داشتیم که اسمش ممد بود و حالا یک‌بار اتفاقی چند نفر که پیرهنشان روی شلوارشان بود داشتند از اتاق کارش رد می‌شدند، پای‌شان گرفت به وسایلش، اتاق یک کمی ریخت و پاش شد، بعد ایشان رفت (رفت؟ در رفت؟ چی شد؟) خلاصه رفت کانادا، هنوز پایش نرسیده اسمش را از ممد گذاشت "رایان". حالا شما انتظار دارید کتاب‌های ایشان در ایران چاپ بشود؟ آخر "رایان" هم شد اسم نویسنده؟ البته خودش معتقد است اگر اسمش را عوض نمی‌کرد، به‌خاطر توفیقات نظام، با اسم قبلی‌ای که داشت کتاب‌هایش حتی توی همان کانادا هم چاپ نمی‌شد، ولی ما فکر می‌کنیم او بیخودی از این فکرها می‌کند..........

چهارشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ ه‍.ش.

#1403

توپ تفنگ فشفشه، روحانی یادش باشه!



لطفاً به سوالات زیر چنان پاسخ مناسبی بدهید که نادر رفت:
..........
*رویانیان با صد میلیارد وثیقه آزاد شد. صد میلیارد را از کجاش درآورد؟
یک- از همان جاش.
دو- از همان‌جائی که بقیه درمی‌آورند.
سه- زحمت کشید کار کرد.
چهار- خوشبختانه به لطف منابع طبیعی، ایران کشور ثروتمندی است و این پول‌ها راحت درمی‌آید.
..........
*روحانی گفت من هیچی یادم نرفته. مگه چی باید یادش می‌رفت؟
یک- هیچی.
دو- پیچ‌پیچی.
سه- داوینچی.
چهار- همان چیزهائی که یادش مانده.
..........
*روزنامه قانون توقیف شد. الآن باید چکار کنیم؟
یک- باید صد میلیارد دیگر از رویانیان قرض بگیریم بدهیم وثیقه‌ی قانون.
دو- باید یادمان بیفتد که دوره احمدی نژاد چقدر روزنامه توقیف می‌شد.
سه- باید بفهمیم که متاسفانه چقدر فشار روی روحانی است وگرنه طرفدارنش می‌زنند فک‌مان را می‌آورند پائین.
چهار- باید بدانیم که روحانی هیچی یادش نرفته ولی ما هم
بهتر است چیزی یادش نیندازیم.