#1221

راستانِ داستان

فروشگاه ورزشی سر پل تجریش عکس‌های دوربینی فوتبالیست‌ها را می‌فروخت یکی دو تومان. البته اگر عکس مربوط به علی پروین و ناصر محمدخانی و بهتاش فریبا و عبدالعلی چنگیز و غیره و ذلک بود قیمتش تا پنج تومان هم بالا می‌رفت. برای یک پرسپولیسی خونی جونی دو آتشه مثل علی، بعد از رفتن به استادیوم برای بازی‌های پرسپولیس لذت دیگری فراتر از خریدن مداوم اینجور عکسها و آرشیو کردنشان وجود نداشت. مادر عموماً اجازه نمی‌داد که عکس‌ها به در و دیوار چسبانده بشوند وگرنه لابد همین عکس‌ها کاملاً برای اتاق علی نقش کاغذ دیواری را بازی می‌کرد. روزهائی که تهران زیر بمب و موشک بود ولی استادیوم کچل سبز آزادی سر بازی پرسپولیس استقلال صد و بیست هزار نفر را در خودش جا می‌داد. اتفاقی که همین استادیوم وقتی نسبتاً مدرن شد و شیک حتی سر بازی‌های ملی هم برایش نیفتاد..........